Krokiem alkoholika w kierunku zdrowia psychicznego

Mówi się, że alkoholik wraca z imprezy systemem: „dwa kroki do tyłu, jeden w przód”. Brzmi to jak opis porażki, prawda? Ale jeśli spojrzymy na to z perspektywy psychodynamicznej, to właśnie tak wygląda… skuteczna terapia.

Wielu moich pacjentów przychodzi do gabinetu z oczekiwaniem, że proces zmiany będzie przypominał autostradę. Tymczasem w SafeRoots uczymy się, że prawdziwe zdrowienie to taniec z własnym oporem.

Dlaczego musimy robić kroki w tył?

W ujęciu psychodynamicznym nasze mechanizmy obronne (te, które powstały przed 3. rokiem życia, by chronić nas w relacji z matką) nie znikają tylko dlatego, że zrozumieliśmy je intelektualnie. One są zapisane w powięziach, w napięciu karku, w sposobie, w jaki wstrzymujesz oddech, gdy czujesz lęk.

Regres – czyli ten „krok w tył” – jest niezbędny. Dlaczego?

• Musisz wrócić do starych schematów, żeby poczuć, jak bardzo Cię już uwierają.

• Musisz poczuć opór swojego ciała, by zrozumieć, przed czym ono Cię wciąż próbuje chronić.

• Musisz „upadać”, by nauczyć się uziemiać (grounding) w sytuacjach kryzysowych, a nie tylko wtedy, gdy jest miło.

  
  

Dynamika zmiany: 2 w tył, 1 w przód

To powiedzenie o alkoholiku paradoksalnie niesie w sobie wielką nadzieję. Nawet jeśli masz wrażenie, że się cofasz – wciąż jesteś w ruchu.

W analizie bioenergetycznej Lowena przejście przez depresję czy lęk wymaga „zapadnięcia się” (collapse), by móc odbić się od dna z nową energią. Ten jeden krok w przód, zrobiony po dwóch krokach w tył, jest wart więcej niż sprint, bo jest wykonany ze świadomością własnych ograniczeń. Jest osadzony w rzeczywistości, a nie w iluzji o natychmiastowej naprawie.

Cierpliwość to narzędzie chirurgiczne

Jeśli dzisiaj czujesz, że „znowu to samo”, że wróciły stare lęki – gratuluję. Właśnie robisz swój krok w tył. To czas, by mocniej poczuć stopy na ziemi, odetchnąć głębiej do brzucha i zapytać swoje ciało: „Co próbujesz mi powiedzieć tym powrotem do starych nawyków?”.

Zdrowie psychiczne to nie brak upadków. To umiejętność upadania w sposób świadomy i powolnego, „trzeźwiejącego” wracania na własną ścieżkę.